تا خاک شدنم راهی نیست

اما من و تو

دور از هم می پوسیم

غمم از وحشت پوسیدن نیست

غمم از زیستن بی تو

در این لحظه ی پر دلهره است.

دیگر از من تا خاک شدن

راهی نیست

از سر این بام

این صحرا، این دریا

پَر خواهم زد، خواهم مُرد...

غم تو این غم شیرین را

با خود خواهم برد…

علیرضا مشرقی

پسری از نسل درد

این روزها دیگر تعداد موهای سفیدم را نمیدانم گاهی......