اما تو خوابیده بودی

تو خوابیده بودی ،مثل یک نوزاد....

دیشب تو خوابیده بودی ،...

اما من بُردم شهر را نشانت دادم....

کوچه ها را ...

خیابان ها را ...

بزرگراه هایی را ...

که کنارشان قدم می زنم نشانت دادم...

کجاهای شهر بی تو مُرده ام ،...

کجاهای شهر بی تو درد کشیده ام...

کجاهای شهر با تو زندگی کرده ام....

نشانت دادم کجاهای این شهر می شود...

دور از چشم همه ابر بهار شد ...

کجاهای شهر می شود ...

کنار کارتن خواب ها تلخ گریست ...

بی این که کسی چیزی بپرسد ....

نشانت دادم چقدر مَرد آواره در این شهر هست

شهری که زنانش ...

در خانه های خود هم آواره اند ...

نشانت دادم کودکانه ها در این شهر چه بی رمقند

تلخی ها چه فراوان ...

دیشب تو خوابیده بودی و من مرده بودم ...

روح سرگردانی بودم ...

که داشت به تو نشان می داد ...

از این شهر بی تو می ترسد...

تو اما خواب بودی و ترس هایش را ندیدی...

این روزها دیگر تعداد موهای سفیدم را نمیدانم گاهی......